Mencampur Air dan Minyak…

Berjuang demi agama, negara, dan bangsa… Slogan yang kerap diketengahkan oleh sesetengah pihak bagi menunjukkan kesungguhan dan prinsip perjuangan mereka. Mungkin ramai yang tak sedar, bahawa slogan ini hakikatnya mencampurkan antara yang hak dan yang batil. Justeru, hendaklah kita meninggalkan perjuangan sebegini dan kembali kepada perjuangan yang sebenar, iaitu dalam menegakkan deen Allah di dalam diri kita dan juga di muka bumi ini.

Agama, Bangsa, dan Negara

Memperjuangkan agama merupakan suatu yang mulia dan dituntut. Sebagai seorang Muslim, sewajarnya kita berusaha bersungguh-sungguh memperjuangkan agama kita, Islam, tanpa sebarang kompromi dan bermuka-muka. Namun ini tak bermakna kita menindas dan meminggirkan kelompok non-Muslim. Mereka juga mempunyai hak yang mesti dipenuhi. Mereka bukanlah kelompok kelas kedua, bahkan mereka sewajarnya dihormati, didekati dan diberikan penerangan sebaik mungkin tentang Islam. Semoga mudah-mudahan terbuka hati mereka untuk menerima hidayah Allah. Sesungguhnya Islam adalah rahmat ke seluruh alam, bukan hanya untuk umat Islam sahaja. Sekiranya mereka enggan menerima Islam, mereka tetap diberikan hak yang sewajarnya. Sejarah telah membuktikan bahawa Islam memelihara hak orang kafir dzimmi di dalam daulah.

Memperjuangkan bangsa pula merupakan suatu yang ternyata bertentangan dengan Islam. Bahkan Rasulullah saw begitu tegas melarang semangat asabiyah di kalangan umat Islam. Malang sekali, ada segelintir pihak yang mencampur-adukkan antara bangsa dan agama, lalu menyatakan bahawa perjuangan membela nasib bangsa adalah tuntutan Islam tanpa mengambilkira pandangan syarak berkenaan perbuatan keji mereka ini. Di mana silapnya? Silapnya ialah ketika perlembagaan Malaysia memasukkan syarat Islam sebagai sebahagian daripada definisi bagi seorang Melayu. Di samping itu, silap faham yang timbul di kalangan non-Muslim juga menyebabkan keadaan ini menjadi lebih buruk. Terdapat sebilangan non-Muslim yang beranggapan bahawa masuk Islam itu sama dengan masuk Melayu. Mereka wajib meninggalkan keseluruhan budaya mereka, dan mengambil kebudayaan Melayu. Salah faham ini diperkukuhkan lagi dengan sikap sebilangan orang Melayu Muslim yang menganggap bahawa seseorang mualaf yang non-Malay itu tidak sempurna Islamnya selagi tidak mematuhi adat dan budaya Melayu. Ada satu peristiwa di mana seorang mualaf itu berkahwin dengan seorang wanita Muslim. Malang sekali apabila keluarga si perempuan itu memarahi pemuda mualaf (yang bukan Melayu) itu semata-mata kerana beliau memakai kot dan bukannya baju Melayu untuk majlis persandingan mereka. (ini merupakan kisah benar yang diceritakan kepada saya oleh seorang pendakwah yang asalnya beragama Hindu kemudian menerima hidayah untuk memeluk Islam)

Mengaitkan Islam dengan sesebuah kaum merupakan suatu yang menyimpang daripada ajaran Islam itu sendiri. Apatah lagi jika Islam di’peralat’kan untuk kepentingan pihak tertentu, serta dipergunakan untuk menindas kaum lain.
Bagaimana pula dengan perjuangan demi negara? Apa pandangan Islam berkenaan hal ini? Adakah haram? Ataupun wajib hukumnya? Dalam membahaskan hal ini, seharusnya penekanan diberikan kepada perkataan ‘negara’ itu sendiri. Apakah ia negara sekular, ataupun negara Islam? Apakah ia negara kapitalis, ataupun daulah khilafah? Apakah ia negara berasaskan nasionalisme (berasaskan bangsa) ataupun berasaskan deen Allah?

Mereka yang melaungkan slogan sebegini sebenarnya mencampur-adukkan antara yang hak dan yang batil. Sedangkan yang hak dan yang batil ini ibarat air dan minyak, tidak boleh bercampur.

Sedarlah umat!